مکتب دیکتاتورها (جیبی) – اینیاتسیو سیلونه – مهدی سحابی – ماهی

2 دیدگاه برای مکتب دیکتاتورها (جیبی) – اینیاتسیو سیلونه – مهدی سحابی – ماهی

1. امتیاز 5 از 5

   حسین – 15 فروردین 1403

   با امروزی ترین تعریف ها،این اثر یک ناداستان شگرف محسوب می‌شود.

2. امتیاز 5 از 5

   امیر عربشاهی – 25 فروردین 1403

   “مکتب دیکتاتورها” را می‌توان “شهریار” ماکیاولی تاریخ معاصر دانست که به سبک و سیاق رساله‌های افلاطون نوشته شده. و این ساختار روایت که بر مبنای گفتگوهای میان سه شخصیت بنا شده و عامدانه از شیوه مورد علاقه افلاطون بهره گرفته شده، یکی از جنبه‌های هوشمندانه و طنازانه اثر درخشان ایناتسیو سیلونه است.

   سیلونه در این اثر تلاش‌های آقای دابلیو و مشاور ایدئولوژیکش پروفسور پیکاپ را روایت میکند که سفری در اروپا آغاز کرده‌اند برای آموختن روشهای برپاساختن یک حکومت دیکتاتوری، برای آن که معتقدند از دوران دموکراسی گذر کرده‌اند و می‌خواهند در آمریکا نظام توتالیتر مستقر سازند. در مسیر این جستجو با مبارز آزادی‌خواهی به نام تومازوی کلبی آشنا می‌شوند که تمام طول عمر خود را وقف مبارزه با دیکتاتوری کرده و مکالمات میان این سه نفر در باب دیکتاتوری و فلسفه سیاسی و تمدن توده‌ای پایه این داستان را می‌سازد.

   از این رو عجیب نیست که سیلونه فرم روایت خود را از فیلسوفی برگیرد که معتقد به آریستوکراسی و نخبه سالاری بود. و دیکتاتوری آقای دابلیو هم در تلاش برای رسیدن به همین مقصود است، اما در این گفتگوها مفاهیم و شیوه‌های بسیاری در نظام سیاسی و حکومت‌داری به چالش کشیده می‌شود که در حقیقت نقد جوامع کنونی ماست (حتی با توجه به زمان نگارش این کتاب)

   همانطور که در ضیافت افلاطون روایت را از زبان فردی می‌شنویم که خود از زبان راوی دیگری سخن می‌گوید. در اینجا نگارنده، خود روایتگر مکالمات و روایت اشخاص دیگری است. از عنوان نخستین فصل و خطاب محقر “جوجه دیکتاتور آمریکایی” و “مشاور ایدئولوژیکی که در جستجوی تخم مرغ کریستف کلمب به اروپا آمده” دیدگاه کنایی و لحن طنازانه سیلونه نسبت به یک قدرت برتر استعماری (آمریکا) در عصر جدید و شروع مباحثات از سرآغاز تاریخ (با اشاره به کشف آمریکا به مثابه مبدا تاریخ) را نمایان می‌کند‌.

   مکتب دیکتاتورها یک طنز سیاسی است، که ما را با مباحث و گفتگوهایی جدی در باب فلسفه سیاسی و روشها و جریان‌ها و رویدادهای تاریخی همراه می‌کند و از موقعیت کاملا تراژیک زیستن در جوامع دموکرات و توتالیتر که هر کدام به شکلی مشغول استثمار و بهره کشی از توده مردم هستند، آگاه می‌کند‌. ضمن آن که با خواندن این کتاب ما را به مطالعه متون کلاسیک فلسفه سیاسی مشتاق می‌کند.

   تومازوی کلبی در بخشی از مکالمات به صراحت ایدئولوژی حکومت‌های دیکتاتوری را مسخره می‌کند که خلاصه کلام این کتاب است:

   “از آنجا که شما به موفقیت نظر دارید و نه به حقیقت، فلان یا بهمان ایدئولوژی نباید برایتان چندان فرقی داشته باشد. در همه دوران ها، رژیم‌های دیکتاتوری توانسته اند با ترویج ایدئولوژی های عجیب و غریب به نتایج ستایش انگیزی دست یابند…از لحظه ای که حقیقت مفهوم بدیهی خودش را از دست می‌دهد و تفکر و پژوهش آزادانه مغایر با نظم عمومی اعلام می‌شود، قابلیت رسوخ ایدئولوژی رسمی به کارایی پلیس بستگی پیدا می‌کند.”

   و در ادامه در پاسخ به پروفسور مبنی بر مشکل با هنرمندان و استادان دانشگاه و روشنفکران می‌گوید:

   “کافی است به آنها جوایز علمی و هنری و عنوان های افتخاری و پست های دانشگاهی بدهید‌.”